کین پارسونز دوباره می‌ترساند
در پی موفقیت عظیم فیلم «بک‌رومز» (Backrooms)، دنباله‌ای آن به‌طور رسمی راهی پرده سینما خواهد شد؛ پروژه‌ای که بار دیگر تحت کارگردانی «کین پارسونز» ساخته می‌شود.
ادامه مطلب
فیلم «بک‌رومز» که بر اساس «کریپی‌پاستا» (داستان‌های ترسناک اینترنتی) مشهور در ردیت ساخته شده، در اصل یک افسانه شهری بود؛ روایتی درباره هزارتویی بی‌پایان که انسان‌ها می‌توانند با «نکلیپ» کردن (خروج غیرعادی از واقعیت) به‌طور تصادفی وارد آن شوند. پس از محبوبیت خیره‌کننده این داستان، اقتباس سینمایی آن به یک اثر ترسناک بسیار موفق تبدیل شد و در ژوئن ۲۰۲۶، به پرفروش‌ترین فیلم تاریخ استودیو A24 تبدیل گشت.
در واقع، تأثیر این فیلم چنان گسترده بود که تهیه‌کنندگان هالیوود جستجو برای یافتن سایر افسانه‌ها یا کریپی‌پاستاهای وایرال شده در ردیت را برای پروژه‌های بعدی خود آغاز کردند؛ به‌طوری که قرار است فیلم «سایرنهد» (Sirenhead) پروژه بعدی آن‌ها باشد. اما ظاهراً رقیبی در راه است، چرا که ساخت «بک‌رومز ۲» به‌تازگی اعلام شده است.
تأیید ساخت دنباله بک‌رومز با کارگردانی پارسونز
در گفتگو با رسانه Dread Central فاش شد که کین پارسونز رسماً برای کارگردانی «بک‌رومز ۲» قرارداد بسته است و به‌زودی اعلامیه رسمی این پروژه منتشر خواهد شد.
پارسونز پیش از این در گفتگو با Variety از قصد خود برای گسترش دنیای «بک‌رومز» فراتر از فیلم اصلی گفته بود: «همیشه برنامه‌ریزی شده بود که بک‌رومز بیشتر شبیه به یک مجموعه باشد که از محدودیت‌های این تک‌فیلم فراتر می‌رود.»
او در ادامه افزود: «من قطعاً کارم با بک‌رومز تمام نشده است؛ ایده‌های بسیار مشخصی دارم که روی آن‌ها کار میکنم.» اکنون می‌دانیم که این دنباله احتمالاً همان چیزی است که او به آن اشاره می‌کرد.
البته، به‌جز تأیید حضور کین پارسونز و در راه بودن دنباله فیلم، هنوز هیچ جزئیاتی درباره داستان یا بازگشت بازیگران قسمت اول در دست نیست.
با این حال، طبق گزارش Dread Central، فیلم «بک‌رومز ۲» پروژه بعدی پارسونز خواهد بود؛ این در حالی است که شایعاتی مبنی بر همکاری او با «آزوود پرکینز» (تهیه‌کننده بک‌رومز) روی پروژه‌ای دیگر وجود داشت، اما امیدواریم که زمان زیادی تا حضور این اثر بر پرده سینما سپری نشود.
ساخت دنباله «بک‌رومز ۲» صرفاً یک خبر سینمایی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در صنعت سرگرمی است. تبدیل شدن یک «کریپی‌پاستای» اینترنتی به یکی از سودآورترین آثار استودیو A24، ثابت کرد که مخاطبان مدرن بیش از هر زمان دیگری تشنه «وحشت روان‌شناختی» در محیط‌های آشنا اما غریبه هستند.
قدرت اصلی «بک‌رومز» در مفهوم «فضاهای برزخی» (Liminal Spaces) نهفته است؛ آن راهروهای زرد، فرش‌های نمور و صدای وزوز لامپ‌های مهتابی که در عین خالی بودن، حس حضور چیزی شوم را به بیننده منتقل می‌کنند. کین پارسونز به عنوان کارگردان، توانست این حسِ «نوستالژی ناخوشایند» را که در دنیای واقعی وجود دارد، به یک امضای بصری منحصربه‌فرد تبدیل کند. او به‌خوبی می‌داند که ترس واقعی در «بک‌رومز» از جامپ‌اسکرهای معمولی نمی‌آید، بلکه از بی‌پایانی و گیر افتادن در ناکجاآباد است.
چالش اصلی برای «بک‌رومز ۲»، فراتر رفتن از غافلگیریِ قسمت اول است. پارسونز در این قسمت با یک تیغ دولبه روبروست: از یک سو باید همان فضای کلاستروفوبیک و مرموزِ محبوب طرفداران را حفظ کند و از سوی دیگر، باید «جهان‌سازی» (World-building) را گسترش دهد. طرفداران انتظار دارند که در قسمت دوم، لایه‌های عمیق‌تری از این هزارتوی واقعیت‌گریز کشف شود. مکانیسم «نکلیپ کردن» (Noclipping) پتانسیل‌های زیادی برای نمایش ابعاد جدیدی از ترس دارد؛ ابعادی که نه فقط فیزیکی، بلکه وجودی و فلسفی هستند.
موفقیت این فرنچایز می‌تواند راه را برای ورود سایر اسطوره‌های اینترنتی به سینمای بدنه باز کند. اگر پارسونز بتواند در دنباله جدید، همان توازن ظریف میان «ابهامِ وحشت‌آور» و «روایت سینمایی» را حفظ کند، «بک‌رومز» به راحتی می‌تواند به یک فرنچایز کالت و ماندگار تبدیل شود که نه تنها نسل جدید سینماروها، بلکه مخاطبان پروپاقرص ژانر وحشت را برای سال‌ها تسخیر کند. دنیای بک‌رومز بی‌پایان است، و حالا فرصت دارد تا در قسمت دوم، عمق این بی‌پایانی را به رخ بکشد.
