در دنیای سینمای وحشت، هیچ قاتلی به اندازه «گوستفیس» (Ghostface) با زمانه خود پیش نمیرود. در حالی که طرفداران همچنان در تب و تابِ قسمتهای پنجم و ششم (که با موفقیت توانستند میراث وس کریون را برای نسل جدید بازتعریف کنند) بودند، خبرها از «جیغ ۷» (Scream 7) و تغییرات جنجالی پشت صحنه، این فرنچایز را به تیتر اول رسانههای سینمایی تبدیل کرده است.
توفان در «وودزبورو»: بحرانی که به فرصت تبدیل شد
بدون شک، پرحاشیهترین اتفاق در مسیر ساخت جیغ ۷، جدایی ناگهانی دو ستاره اصلی این مجموعه، یعنی ملیسا باررا (در نقش سام کارپنتر) و جنا اورتگا (در نقش تارا کارپنتر) بود. این اتفاق در ابتدا شوک بزرگی به طرفداران وارد کرد، زیرا داستان جیغ ۵ و ۶ دقیقاً حول محور خانواده کارپنتر و ارتباط آنها با بیلی لومیس (قاتل اصلی فیلم اول) بنا شده بود. وقتی ستونهای اصلی داستان فرو ریختند، بسیاری تصور میکردند کار این مجموعه تمام شده است.
اما در دنیای جیغ، «بقای فرنچایز» همیشه مهمتر از هر شخصیت خاصی بوده است. تهیهکنندگان با هوشمندی تصمیم گرفتند نه تنها کشتی را غرق نکنند، بلکه مسیر را تغییر دهند.
بازگشت به ریشهها: نِو کمبل و احیای سیدنی پرسکات
مهمترین و هیجانانگیزترین خبری که هواداران را به وجد آورد، بازگشت «نِو کمبل» (Neve Campbell) در نقش «سیدنی پرسکات» بود. کمبل که به دلیل اختلاف در دستمزد در جیغ ۶ حضور نداشت، حالا با توافقی که ظاهراً او را در موقعیت قدرتمندتری قرار داده، به صندلی اصلی بازگشته است. بازگشت سیدنی پرسکات برای جیغ ۷ تنها یک حضور نمادین نیست؛ بلکه این پیام را مخابره میکند که تمرکز داستان دوباره به سمت ریشهها و قهرمان اصلی این مجموعه معطوف شده است.
سیدنی پرسکات که در تمام این سالها از دلِ جهنمِ وودزبورو بیرون آمده و هر بار قویتر شده، حالا به عنوان وزنه تعادل داستان عمل خواهد کرد. حضور او نه تنها حس نوستالژی را زنده میکند، بلکه به کارگردان جدید، «کوین ویلیامسون» (نویسنده افسانهای قسمت اول که حالا سکان کارگردانی را در دست گرفته)، اجازه میدهد تا داستانی بنویسد که هم برای طرفداران قدیمی جذاب باشد و هم فصل جدیدی را آغاز کند.
کوین ویلیامسون: استاد به خانه بازمیگردد
شاید مهمتر از بازگشت بازیگران، حضور «کوین ویلیامسون» در مقام کارگردان باشد. ویلیامسون نه تنها نویسنده فیلمنامه نمادین سال ۱۹۹۶ است، بلکه معمار دنیای جیغ محسوب میشود. وقتی شخصی که «قواعد بازی» را نوشته خودش کارگردانی کند، میتوان انتظار داشت که جیغ ۷ دقیقاً همان چیزی باشد که طرفداران میخواهند: بازگشتی به ریشههای اصیلِ طنز سیاه و وحشتِ هوشمندانه.
گزارشهای غیررسمی حاکی از آن است که فیلمنامه جیغ ۷ قرار است دوباره به سبک همان قسمت اول نزدیک شود؛ جایی که ترس نه در تعقیب و گریزهای بیمورد، بلکه در «معمای قتل» و «روانشناسی شخصیتها» نهفته بود. انتظار میرود فیلم جدید، پارادایمهای تازهای در سینمای اسلشر ایجاد کند؛ احتمالاً با تمرکز بر نقد فرهنگِ سمیِ هواداری (Fandom Culture) یا نحوه برخورد جامعه با اخبار جعلی و حقیقت در عصرِ اینترنت.
چه انتظاری باید داشت؟ (گمانهزنیها)
اگرچه جزئیات داستان به شدت محرمانه نگه داشته شده، اما همه چیز نشان میدهد که جیغ ۷ قرار است یک «تغییر مسیر» (Pivot) بزرگ باشد.
- حذف المانهای ماورایی: جیغ برخلاف هالووین یا جمعه سیزدهم، هرگز اجازه نداده قاتل به یک نیروی شکستناپذیر تبدیل شود. جیغ ۷ احتمالاً بر آسیبپذیری انسان و وحشتِ واقعگرایانه تأکید خواهد کرد.
- تجدید بیعت با کلاسیکها: علاوه بر سیدنی، زمزمههایی مبنی بر بازگشت شخصیتهای قدیمی یا ارجاع مستقیم به وقایع قسمت اول شنیده میشود. این یعنی فیلم میخواهد میراثی که کریون بنا کرد را با قدرت تمام حفظ کند.
- یک معمای جدید: با توجه به اینکه سام و تارا دیگر نیستند، سوال بزرگ اینجاست که گوستفیس این بار به دنبال چیست؟ آیا او به دنبال انتقام از سیدنی است؟ یا نسل جدیدی از قربانیان در راهند؟
نتیجهگیری: چرا هنوز جیغ میزنیم؟
فرنچایز «جیغ» تنها مجموعهای است که توانسته از مرگِ خودش فرار کند. جیغ ۷ در یک موقعیت حساس قرار دارد؛ این فیلم باید ثابت کند که موفقیتِ دو قسمت اخیر، مدیون یک فرمول خاص (خانواده کارپنتر) نبوده، بلکه روحِ خودِ «جیغ» (نقد هوشمندانه سینما) است که مخاطب را جذب میکند.
با بازگشت سیدنی پرسکات و هدایت کوین ویلیامسون، جیغ ۷ پتانسیل این را دارد که نه تنها یک دنباله دیگر، بلکه یک «بازگشت باشکوه» باشد. برای طرفداران این ژانر، هیچ خبری هیجانانگیزتر از این نیست که بدانند تلفنِ وودزبورو دوباره زنگ خواهد خورد، اما این بار، قربانیان کمی باهوشتر از قبل هستند. جیغ ۷ یادآوری میکند که حتی وقتی همه چیز به نظر تمام شده میرسد، همیشه یک «قانون نانوشته» وجود دارد که میگوید: «هرگز فکر نکن قاتل مرده است!»
